rajan thapaliya the red diary

अब सुन्न सकिन्छ क्लिक गर्नु होला…

कथा:

कूकर्म                                                                                              # राजन थपलिया

एक जना  मान्छे थियो । उ निकै रिसाहा स्व-भाव को थियो । घर मा सधै झगडा भै रहन्थ्यो । छोरा, छोरी लाई पिटेर आफ्नो निकै बहादुरी देखाइ रहन्थ्यो । जब घर मा उसको प्रबेश हुन्थ्यो अनि छोरा छोरी हरु डराएर भागा- भाग गर्थे, मनौ कि कोही राक्षस घर भित्र प्रबेस गरिरहेछ ।बच्चाको हरुको पढाइमा मानसिक असर पर्लाकी भनेर बच्चा हरु को स्कुलको पढाई सकिए पछी उस्लाई स्वास्नीले पनि छोडेर गइ । आफु लाई निकै बरिष्ठ ठन्ने अनि निकै घमन्ड गर्न सिपालु हुँदा साथी हरु पनि उ देखी टाढा भइ सकेको थियो । स्वास्नी ले घर छोडे पछी बच्चा हरु लाई पनि उस्ले घर बाट निकाली दियो ।  उ पढे लेखेको मान्छे भए पनि निकै असभ्य थियो । उसको हजुर आमा सधै भन्ने गर्नु हुन्थ्यो- ”समय मा छोरा छोरी लाई माया दिन सकिएन भने पछी उनि हरु ले पनि माया फर्काउन जन्दैनन्” उस्को हजुर आमा ले उस्को बाउ लाई निकै माया गर्नु हुन्थ्यो उसको बाउ ले उस्को हजुर आमा लाई अन्तिम सास रहे सम्म साथ दिएको थियो । तर उस्ले एक दिन बाहिर घुम्न जाने भन्दै त्यही बाउ लाई झुक्याएर बृद्धाश्रम मा छोडी दिए को थियो । बिचरा उस्को बाउ छोरा भेट्न आउने आस मा रोएरै मरे को थियो । केहि समय पछी, समय बित्दै गयो उस्को त्यो रिसाहा बानी ले गर्दा हृदय घात को समस्या देखियो ।त्यस पछी एकै पट्क धेरै रोग हरु ले आक्रमण गर्‍यो । उस्को सबै सम्पती सकियो । उ पूर्ण रुप मा रोड पती भयो ।एक दिन बाटोमा उ मागी रहेको थियो । उस्को छोरी देखेको नदेखै गरी गइ, टढा पुगे पछी उ भन्दै थि कस्तो कु साइत परे छ आज

उस्ले कहिले सोचे को थिएन कि एक दिन म पनि बुढो हुनु पर्छ। म पनि एक दिन मर्नु पर्छ भनेर,

फेरी अर्को दिन छोरा को घर मा गुहार्दै पुग्यो र भन्यो ”म तिम्रो बाउ हु मलाई यहाँ बस्न देउ” उस्ले उनिहरु लाई सड्क मै फालेको थियो पहिले। उनि हरुको लागि बाउ भन्ने शब्द नै मरी सकेको थियो । छोरा ले ढोका खोल्यो अनि छी घिन लाग्दो मान्छे भन्दै धिक्कार्दै अनि ढोका बन्द गर्‍यो । अनि उस्लाई आज हजुर आमा ले भने को कुरा याद आयो, हजुर आमा सधै भन्ने गर्नु हुन्थ्यो- ”समय मा छोरा छोरी लाई माया दिन सकिएन भने पछी उनि हरु ले पनि माया फर्काउन जन्दैनन्” उस्ले निकै पस्चाताप गर्‍यो । तर समय निकै ढिला भई सके को थियो । उस्ले सोझो बाउ लाई घुम्न जाने भन्दै बृद्धाश्रम मा छोडी आयको कुरा पनि सम्झ्यो त्यसपछी झनै आत्म ग्लानी गर्दै थियो ।

समय बित्दै गयो।  एकदिन उस्को मृतु भयो । बगरमा लास ढली रहेको थियो । तर उस्को लागि दुइ थोपा आसु झारी दिने कोही थिएन । त्यो लास देखेर एउटा कुकुर दौडिदै आयो अनि उस्को सरिर भरी पिसब फेरेर गयो । जिउदो हुँदा मात्र होईन उसले मरे पछी पनि सजाए भोग्नु पर्‍यो। सायद त्यही होला कुकर्म को फल ।

कथा

# राजन थपलिया

मानब बस्ती को साघुरो खोर बाट बाहिर निस्किदा आफै लाई पाए निलो आकाश मुनी र दौड्न थाले आगन पिढी हरु मा बगर- बगर डुल्दै पौडी खेल्दै, कहिले तोरी बारिमा उफ्रीदै त कहिले कालीला सिरुको सुइरा हरु टिप्दै, जब मानब भएको अस्तित्व बोध भयो तब हृदयमा प्रेमको ताज महल नै पाए । त्यही वरपर प्रेमको सौन्दर्य मगमगाइ रहेको थियो । तस्बिर हेर्दा पनि सँगै भएको अस्तित्व बोध गराउथ्यो । जिन्दगीमा त्यही शब्द प्राण बायुमा भरिएको थियो । र एक्कासी कराउन पुगे…..सायद त्यो आवाज हरुले भन्दै थियो…..तिमी मात्र तिमी ’’

कुनै बेला म अस्पतालको सैयामा छट्पटाइ रहेको थिए । शरिरले ओ नेगेटिभ ब्लड मागिरहेको थियो। ओ नेगेटिभ ब्लड कतै नपाए पछी आमा बाबा हार खाइ सक्नु भएको थियो। हार गुहार गर्दा पनि आखिर केहि लगेन। अचानक एक डाक्टरले ओ नेगेटिभ ब्लड ग्रुप भएको कोही छ भनि त्यहाँ सोध्दा….एक ब्युटिफूल नर्सले मेरो पनि ओ नेगेटिभ ब्लड ग्रुप हो भन्दै तिमी ले नै रगत दिइ मलाई बचाएको थियौ । त्यस पछी मेरो शरिरमा तिम्रो रगत बग्न थाल्यो नसा-नसा हरुमा, म यती आभारी भए कि बर्णन गर्ने कुनै शब्द भएन । मेरो सुन्य-सुन्य जिबन धन्य-धन्य पारी दियौ। अचानक खाली मनमा रङ्ग भरी दिदा यस्तो लाग्यो प्रेमको ताज महल नै खडा गरी दियौ । त्यही सौन्दर्यता मगमगाइ रहेको मेरो जिबन वरिपरी तिमी यादमा आउछौ घरी-घरी। तिमी आफैमा एक सम्पन्न मान्छे, सम्पन्नता भित्र सुन्दरता अनि सुन्दरता भित्र को त्यो महानता देखेर तिमी सामु उपस्थित भए गुलाब को फूल लिएर………..

त्यस्तो बिचार मिल्ने माया गर्ने मान्छे पहिला कहिले भेटेको थिइन । कहिले काही म भन्ने गर्थे..… ऋतु किन हाम्रो भेट भगवानले यति ढिलो गराएको होला है? र उनि भन्थिन भाग्यमा जे लेखेको छ त्यही नै भोग्नु पर्छ, राज म ढिलो भन्दिन, हाम्रो उमेर पनि त कती नै भएको छ र ?

हामी ले एक अर्का लाई कहिले “आइ लब यु’’ भन्ने शब्द नै प्रयोग गरेनौ किनकी त्यो शब्द झुटो हुन सक्थ्यो तर त्यो शब्द भन्दा धेरै अत्मिय थियो हाम्रो सम्बन्ध

दिन-महिना- साल बिते , माया पिरतिका कुरा । जीवनका कुरा , जिन्दगीका कुरा गरेर ।

यसरि नै तीन बर्ष बिती सकेछ। त्यस अबधिमा कयौ बर्षात हरु एउतै छाता मुनी काटेयौ , जिन्दगी का हरेक पल हरु साटेयौ, यती सम्म मायामा डुबेयौ कि खुशीको आसु छचल्किएर बर्षात भइरहदा अनायासै कहिले अपरिचित बटुवा लाई झै ढुङा मुडा बर्षायौ त कहिले सितल छहारी नै सम्झी यो छातीमा निदायौ ।

यस्तो लग्थ्यो जिबनमा असल साथी बनाउन सक्यो भने जिबन सार्थक हुन्छ भन्थे त्यसैको खोज हौ तिमी, यो निस्चल मनमा फुलेको रेड रोज हौ तिमी

उनि पनि मेरो नम्र बोली र मायालु ब्यबहारले रोमियोको जुलियट जस्तै भइ सकेकी थिइन सयाद आत्मिय माया गर्नेहरु लाई नै थाहा होला।

एकदिन क्याफे मा अचानक मेरो हात समात्दै प्रश्न गरिन

राज, यो संसारमा तिमी लाई सबै भन्दा सुन्दर लाग्ने चिज के हो ?

मैले भने, ऋतु मलाई संसारमा सबै भन्दा सुन्दर तिमी लाग्छ । तिमी सँग अरु केहि कुरा तुलना हुनै सक्दैन डियर्

तर किन? उनले प्रश्न गरिन

किनकी जहाँ तिमी हुनछौ त्यही म आफु पनि जिउदो छु है भन्ने आभास हुन्छ। हो ऋतु, तिमी ले नै मलाई त्यो दिन बचाएको थियौ । तिमी बिना मेरो संसार आफैमा निरिह छ। अचानक यदी तिम्लाई गुमाउनु पर्‍यो भने म कसरी बाच्छु होला ?

ऋतुले मेरो कपाल सुम्सुम्याउदै भनिन “त्यस्तो कुरानी गर्छन त ? जिन्दगी कस्को हातमा हुन्छ राज । “यदी दैब ले मलाई लुटेर लाग्यो भने पनि झझल्कोमा आइ हावा बनी सताइ रहन्छु, तिम्रै वरिपरी छाया बनी पच्छाइ रहन्छु“

हात बाट छुटेको चङ्गा झै शहरको ब्यस्त जिबनमा समय उड्दै थियो मौसम परिवर्तन सगै रुखका हागा हरुमा पालुवा पलाउदै थियो ।

ऋतु, त्यती बेला तिम्ले भनेको शब्द-शब्द ले पोलिरहन्छ अचेल मलाई

तिम्ले भनेकी थियौ, अब तिम्रो पि.एच. डि. पनि सकियो म निकै खुशी छु “ I’m So Proud Of You sweetheart”

अब भबिश्यको बारेमा पनि केहि सोच, सदा भन्दा आज अलि गम्भिर हुँदै भनिन। उनले म तिमी लाई गुमाउन चाहन्न, राज । केहि उतर दिन सकिन मैले, उनि नै बोली रहिन के सोचेको छौ मेरो बारेमा भनन प्लिज, तिमी त मेरो हृद्यको मान्छे, यो जन्ममा भुल्न त के एक-पल पनि नसम्झेको त्यस्तो कुनै दिन छैन। मलाई बुझ्ने कोसिस गर प्लिज्” उनको अन्तिम बाक्य यही नै थियो ।

अर्को दिन मन त्यसै भारी भइ रहेको थियो । अचानक ऋतु लाई फोन गरे, अझै मेरो विवाह गर्ने उमेर भएको छैन। म राम्रो करिअर बनाउन चाहन्छु। यो देशको प्रतिष्ठित मान्छे हुन चाहन्छु । घर परिवार बाट पनि दबाद थियो । देशमा इज्जतदार ब्यक्ती भई बाउ आमाको सपना पुरा गर्ने, तिम्रो अघी त्यो करिअर केहि होईन ऋतु तैपनी थाहा छैन मलाई कस्तो बन्धन ले बाधेको छ। म तिमी लाई अहिले नै स्विकार्न असमर्थ छु। I’m so sorry ऋतु, try to understand me. त्यस अघी यसरी उनको मुड अफ भएको मलाई कहिले थाहा थिएन । जे भने पनि कहिले नरिसाउने उनको निकै राम्रो बानी थियो तर त्यो दिन धेरै बेर सम्म सुक्क सुक्क रोइ रहेको आवाज सुनी रहे धेरै बेर सम्म, अचानक फोन काटियो। कती सम्झाउने कोशीस गरे तर ति सबै असफल भए। त्यस दिन मैले पनि आसु थाम्न सकिन।

यसरि नै समय हरु बित्दै गयो । समयको रङ फेरिदै गयो। मान्छेको मन हरु परिवर्तन हुँदै गयो । रुख को हागा फेरिए, स्व रुप परिवर्तन भयो तर म र मेरो मन हिजो जस्तो थियो। तिमी प्रती आज पनि उस्तै छ। अझै पनि उहि ठाउमा छु जहाँ तिमी ले छोडेको थियौ।

नियती भनौं या भाग्य को खेल संसार पनि अचम्मकै छ। पलपल हास्नु पर्ने जिबन कसैको याद मा टड्पिएर रुनु पर्ने, जो मान्छे मन पर्दैन उसै सँग मिलेर बस्नु पर्ने, अनि जस्लाई हृदय देखिनै मन परायो उसै बाट टाढा हुनु पर्ने ।

उफ ६ महिना पनि ६ बर्ष जस्तो लागि रहेको थियो ।

वरिपरी सुनसान बस्तीहरु, अधेरी रात, त्यसै माथि सिमसिम पानी पर्दै थियो। आकाशमा कालो बादल मडारिदै बिजुली चम्किरहेको थियो। मान्छे नै उडाउला जस्तो हुरी बतास चली रहेको थियो। रुखमा च रा चुरुङी हरु कराइ रहेका थिए । वरपर फ्याउरो कराइ रहेको थियो । टाढा बाट कोही चिच्याइ रहेको अनि कोही रोइ रहेको आवाज आइ रहेको थियो । त्यती कै मा मन चिसो भयो । मलाई यस्तो लाग्यो, मेरी प्रिय ऋतु कतै तिमी पनि मेरो यादमा यसरि नै रोइ रहेकी त छै नौ ?

घर फर्कदै थिए । झमझम पानी पर्दा पनि म डौडिन सकिन । आज पाइला हरु अघी सर्नै मानी रहेका छैनन । यस्तो लाग्यो, म जुन जिबन बाची रहेको छु त्यस्को कुनै अर्थ छैन। पानीले मलाई पूर्ण रुपमा भिजाएको थियो । लुगाहरु पानीले भिजाए पनि मन भने कसैको यादमा भिजिरहेको थियो । म मानसिक रुपमा बिक्षिप्त भइ छट्पटाइ रहेको थिए । नयाँ करिअर को सुरुवात सँगै १२, १३ घण्टा काममै ब्यस्त हुन थाले पनि जब काम सकिन्थ्यो अनि सधै एकान्त, एक्लोपन अनि सधै त्यही याद हरुले, त्यही तिम्रो मिठो बोलिको झन्कारले, त्यही मिठो पलहरुले पिछा गर्न कहिल्यै छोडेन किनकी उनकै रगत बगिरहेको थियो मेरो नसा नसामा………………

उनी नै थिइन हृदयको खन्ड – खन्डमा………………………………

जब घर पुगे रात ढल्दै थियो । मन त्यसै जल्दै थियो । चकमन्न मेरो घरको बाताबरण त्यही सुन्यताले गिज्याइ रहेको थियो मलाई, मैन बत्ती हरु बली रहेका थिए । मैन बत्तीको तप्का सँगै आफ्नो जिबन तुलना गर्न मन लाग्यो । एक दिन मान्छेको जिबन पनि यसरी नै सकिएर जान्छ । जसरि मैन सकिए पछी बत्ती त्यसै निभ्छ । त्यसै बिबस छु म बाचेर पनि निभेको मैन बत्ती भएको छु ।

जिन्दगीको अन्तिम लक्ष्य यस्तो थियो । आफु लाई आमुल परिवर्तन गर्दै स्वस्थ्, शान्त भइ एकदिन परमात्मा सँग मिल्ने, शान्ति भेट्टाउन मुस्किल छ । मनले चाहेका कुरा हरु पुरा भयो भने शान्ति हुन्छ भन्छन तर मनले चाहेको कुरा हरु पाउन लाई लाखौ संघर्षहरु गर्नु पर्छ । त्यसबेला हजारौ गल्ती हुन सक्छन । आज ति नै गल्ती हरु भएका छन जुन म भोग्दै छु ।

गुमाइ सकेको अतित लाई फर्काउन मिल्दैन यदी मिल्ने भए यस्तो लाग्छ । म नै संसारको सबै भन्दा सुखी मान्छे हुन्थे होला । तर परिस्थिति उल्टो भयो । उफ, गल्ती नै गल्ती ले ग्रस्त यो जिन्दगी आफै लाई कहाली लाग्छ । सम्झिदा पनि दिक्क लाग्छ ।

चिसो रातहरु थिए । तैपनी मनमा आगो दन्किदा गर्मी भइ रहेको थियो । निकै सफा र सुन्दर लाग्ने मेरो सुत्ने कोठा तिमी ले नै सजाइ दिएकी थियौ। सबै सु- सभ्यता र सुसज्जित बानी बेहोरा तिमी बाट सिकेको ठुलो पाठ हो । आज म जे छु त्यो सबै तिम्रै देन हो ऋतु । सायद त्यसैको प्रतिबिम्बित गरिरहेको छ मेरो कोठा हरु अनि मेरो मुटुको धड्कन हरु…………

अचानक दराज बाट एउटा किताब खस्यो । म झसंग भए । नजिकै गए हेर्दा अटो ग्राफ कलेक्सन बुक रहे छ । त्यस्ले झनै बितेका पलहरुको स्मरण गराएर ल्यायो । पहिलो पानामा तिम्रो फोटो देखे तस्बिर पनि कस्तो अचम्म को त्यही बोली, त्यही याद दिलाउने खालको, एकै छिन टोलाउदा पनि तस्बिर बोलेको आभास हुन्थ्यो । सायद त्यहाँ एउटै कुरा को कमी थियो त्यो हो मनको

अर्को पाना पल्टाए त्यहाँ मेरो निकै तारिफ गरेर एउटा कबिता लेखिएको थियो । म सधै भन्थे, ऋतु मेरो धेरै प्रसंसा नगर म केहि पनि होईन अनि उनि भन्थिन प्रसंसा ले नै मान्छे लाई प्रगती को बाटोमा डोर्याउछ । सायद त्यसैको प्रतिफल होला म त्यही बाटोमा लम्कदै छु आज,

फेरी अर्को पाना पल्टाए त्यहाँ थिए असिम प्रेम प्रकट भएका फोटो हरु । ति फोटो सामु बर्णन गर्न लायक कुनै शब्द काफी थिएन । त्यो बेला हामी मुक्तिनाथ घुम्न गएका थियौ । गुराँसका फुल हरु

उपहार स्वरुप दिएकी थियौ । ति आज पनि सजिएर रहेका छन मेरो घरको भित्ताहरु मा जुन अवस्था मा छोडी गएकी थियौ । त्यही अबस्था मा छ । आज फुलहरु ओइलाई सक्यो तैपनी फेरी फुल्न सक्छ फक्र्न सक्छ तिम्रो सितल स्पर्श पायो भने तर बसना अझै बाकी छ र त्यो सुगन्ध हरु ले भन्दै छ फर्की आउ ऋतु ।

अन्तिम भेटमा सेतो रुमाल ले बेरिएको रातो डायरी दिएकी थिइन । उनले तर आसु बाहेक अरु केहि दिन सकिन मैले,

सेतो रुमाल को बिचमा लेखिएको थियो ”मुटु भरीको माया तिमी लाई“

त्यही डायरीमा उनै प्रती समर्पित हजारौ कबिता लेखे शब्द-शब्द स्पर्स गर्दै सपनीमा कयौ पटक भेटे

अचेल हरेक पल प्रश्न गर्छु। आफै लाई करिअर र प्रेम लाई सँगै लगेको भए कती सुन्दर हुन्थ्यो मेरो संसार

साच्चै जिबन्-जिबन जस्तो हुन्थ्यो। तर धिक्कार छ मलाई, जस्ले मलाई जिबन दियो उसै लाई मैले रुवाए,

समय ढल्दै गयो, डायरीको पाना हरु च्यातिएर गए, रुमाल पनि हरायो तर उनको याद भने कहिले हराएन………..

लगातार ब्यथ जिबनको बाबजुद आज न बिदाको दिन तर बहिर झमझम पानी परी रहेको थियो । मौसम चोसो थियो । बाटोमा मान्छे हरु छाता ओढी ओहर दोहर गरी रहेका थिए । झ्याल खोल्दा पानीको बछिटा भित्रै सम्म आइ पुगेको थियो । आकाश मा बादल एता उता गर्दै मडारी रहेको थियो । शहर दिउसै अध्यारो हुँदै थियो ।

पानी परेको मौसम ऋतु लाई निकै मन पर्थ्यो । यती सम्म कि पानी पर्दा घर बाट निस्की पानी मा भिज्न निकै मन पराउथिन । आफ्नो शरिर पानी मै असरल्ल छोडिदिन्थिन । ति पानी को थोपा-थोपा हरु ले उनको शरिर स्पर्श गरी रहेको हुन्थ्यो । उनि भने आनन्द को सागरमा हराउदै भन्थिन राज तिमी पनि आउन प्लिज

सधै साना तिना कुरा सुनाउन पनि फोन गरी ररहन्थिन । मेसेज पठाइ रहन्थिन ।

अझै पनि याद आउछ हरेक पटक पानी पर्दा तिमी फोन गरेर भन्थ्यौ । आज कती रमाइलो मौसम छ, हामी कही भेटौन है,

भेट हुँदा अंगालोमा बेरिनु, घन्टौ सम्म एक अर्कालाई हेर्दै प्रेमको सागरमा चुर्लुम्म डुब्नु अनि छुटिदा टाढा टाढा सम्म पनि फर्की फर्की एक अर्का लाई हेरी रहनु हाम्रो दैनिकी थियो ।

हामी प्राय रोयल क्याफे मा भेट्थ्यौ कफी को चुस्की सँगै तिम्रो शरिर बाट निस्केको प्रत्यक पर्फुम को बसनाले मलाई रंगीन संसार मा पुर्याउथ्यौ । झनै मिलेको शारिरिक बनवट, उज्यालो मुहार अनि सुन्दर मुस्कान

उफ सम्झिदा पनि शरिर त्यसै रिचार्ज भएर आउछ ।

पोखरी, तलाउ र हरियाली हरु निकै मन पराउने उनि पार्कमा घुम्न निकै मन पराउथिन ।

हरेक भेटमा यस्तो लाग्थ्यो मिठा शब्दहरुले भरिएको प्रेम पत्र दिन पाइयोस, मनका अन्तरङ्ग भाबना हरु साट्दै न्यानो अङगालो मा लिन पाइयोस । प्रत्येक दिन गोदावोरी को रोज गार्डेन बाट गुलाबको फुल टिपेर दिन पाइयोस ।

आज म त्यही पार्कको नजिकै छु । त्यही तिम्रा प्रतिबिम्बित छाया हरु ले मन भरी घोची रहेका छन ।

एक दिन एउटा सनो नानी ले तिम्लाई फुल दिदा भनेकी थियौ नि wow so cute baby” कतै दुइ चरा उडेको देख्दा, कतै राम्रो जोडी मिलेर हिडेको देख्दा, अहिले मलाई यहाँ सायद तिमी जता ततै छौ कि जस्तो लाग्छ । तिमी चकलेट निकै मन पराउ थेयौ नि हौ ऋतु…

गफै गफको क्रममा एक दिन मैले सोधे

ऋतु तिम्लाई कस्तो मान्छे मन पर्छ ?

उनले भनिन्- मलाई खुल्ला दिल भएको मान्छे निकै मन पर्छ । आमाले भन्नु हुन्थ्यो खुल्ला हृदय भा को मान्छेले धेरै माया गर्छ रे । जुन तिमी मलाई गरिराछौ ।

राज मलाई तिम्रो मिलनसार अनि मन खोलेर कुरा गर्ने बानी निकै मन पर्छ । सधै भरी यस्तै भइ राख है ।

राज : ऋतु, तिमी मलाई कती आत्मिय सम्झन्छौ, कती माया गर्छौ अनि कती मन पराउछौ । यो मन पराइ लाई कहिल्यै नघटाउ है।

तिमी भन्थ्यौ एक दुइ दिन त याद आए पनि त्यपछी त भुली हल्छौ नि मलाई

यी सडक यि गल्ली पार्क हरु हरियाली चौतारी हरु जिबितै छन तिम्रा याद दिलाउने । ति बिगत को स्मृती हरु मा नपुगे को त्यस्तो कुनै दिन याद छैन मलाई, खै त मैले तिम्लाई भुलेको,

उनलाई सम्झाउने कुनै शब्द भएन, म सँग त्यती बेला ।

तर आज तिम्रा सबै प्रश्न को जबाफ छन ऋतु म सँग….

६ महिना अघी एक पत्र पठाएको थिए उनलाई तर आज एक बर्ष सम्म पनि जबाफ अझै पाएको छैन । पत्र यस्तो थियो ।

प्रिय ऋतु

थाहा छैन। कस्को भाग्यमा के लेखिएको छ। तै पनि तिमी बाट टाढा रहदा बिशाल मरुभुमी मा एक्लै भौतारी रहेको जस्तो लाग्छ। कती नया बर्ष हरु आए, कती भ्यालेन्टाइन डे अर्थात् प्रेम दिवस हरु आए। तर एक पल पनि मैले आनन्द को सास फेरेको छैन । तिमी जो हौ तिमी सँग जे छन, अनि तिम्रो त्यो साथ हरु सबै प्यारो लाग्छ मलाई

छोटो जिबन मा लामो सम्झना अनि सधै दिर्घायुको शुभ कामाना तिमी लाई ,तिमी नभए पनि तिम्रै तस्बिर हेरेर पनि यो जुनए सजिलै काट्न सक्छु जस्तो लाग्छ अचेल, चाहेको कुरा सबै पाउनै पर्छ भन्ने पनि कहाँ छ र तर म

निस्वार्थ र स्वचछ हृदय देखी नै चा हन्छु तिमी लाई सधै भरी यसै गरी,

तिमी प्रती मेरो चाहना र प्रेम जब सम्म यो धर्ती मा मेरो अस्तित्व रही रहन्छ तब सम्म म कहिल्यै अस्ताउने छैन । बिलाउने छैन ।

तिमी साथ हुँदा त्यती छिटो बित्ने समय अचेल जिन्दगीले हरेक मोड – मोड मा ठक्कर दिदा लामो लागेको छ

तर प्रिय ऋतु, तिमी आज जहाँ छौ, त्यहाँ बिगत सम्झी मन धमिलो नपार है।

( तिमी लाई धेरै माया गर्ने हृद्यको मान्छे राज)

६ महिना अघी एक पत्र पठाएको थिए उनलाई तर आज एक बर्ष सम्म पनि जबाफ अझै पाएको छैन । पत्र यस्तो थियो ।

आज मे ३० को दिन अर्थात् ऋतु को जन्म दिन कती रिसाएको होला। खबर नै नगरि सरप्र इज दिने बिचार गर्दै थिए ।सयाद उनि म सँग निकै रिसायको होली । हतार हतार गर्दै उनको घर नजिकै पुगे, घर सुनसन थियो । केहि समय पछी कसैले ढोका खोल्यो। अनि मैले सोधे ऋतु खै त ? मन गर्हौ बनाउदै त्यो मान्छे ले भन्यो- आज ऋतु को वार्षिक पुन्य तिथी। बाबा आमा नरिवल चढाउन मन्दिर जानु भा’छ।

एक्कासी मेरो संसार मा कालो बादल मडारियो । बर्थ डे काड र ति फुल हरु भुइ मा खस्यो म त्यही ढले अचेत अवस्थामा त्यस पछी के भयो । मलाई केहि याद छैन ।

यसरी दिन बिते महिना बिते तर सपनिमा आइ रहन्छौ घरी घरी मन मन्दिरमा सजाइ राखेको छु हृदयको वरिपरी……………

त्यो बेला, यदी हामी एक अर्कामा रुपान्तरण हुन सकेको भए छाती लाई क्षितिज बनाएर सन्ध्यामा दुबै लाई समेट्न सक्थ्यौ । हृदयमा खुशीको लहर उठाएर सगरमाथा लाई निहुराउन सक्थ्यौ । तर पल-पल लोड सेडिङ हुँदा जिन्दगीमा अध्यारो छाही रह्यो। सोचेको पनि थिइन कि जिन्दगी को बाटो हरु एक्लै हिंड्नु पर्छ भनेर ।

आज तिमी कहाँ छौ, म कहाँ, भेटु कसरी समुन्द्रको सुष्म छाल हरुमा सम्झनाको बिशाल छाती हरुमा…..

साझ पख जब शहर झिलिमिली हुन्छ । अनि त्यो सुनसन हरुले तिम्रै याद बोकेर आउछ। अनि यतै कतै पो छौ कि भन्ने आभास गराउछ ।

सिरिसिरी हावा चल्दै थियो । केश फरफराउदै थियो अचानक एउटा आवाज गुन्जियो कानमा, राज तिम्लाई कस्तो छ ? आफ्नो ख्याल गर है । मुख अचानक बाट उहि शब्द निस्कियो ‘’ऋतु तिमी यहाँ” यता हेरे उता हेरे तर कही देखिन।तप्प आसु झर्यो उनकै सम्झनामा त्यसै मुटु भरिएर आयो। तिमी भन्थ्यौ नि ऋतु “यदि म मरेर गएपनि सधैभरी झझल्कोमा आइ हावा बनी सताइ रहन्छु, ‘’तिम्रै वरिपरी छाया बनी पछ्याइ रहन्छु ’’

उपन्यास “रातो डायरी” (The Red Diary)

(Part 2 )                                                                                                                             # राजन थपलिया

वरिपरी सुनसान बस्तीहरु, अधेरी रात, त्यसै माथि सिमसिम पानी पर्दै थियो। आकाशमा कालो बादल मडारिदै बिजुली चम्किरहेको थियो। मान्छे नै उडाउला जस्तो हुरी बतास चली रहेको थियो। रुखमा च रा चुरुङी हरु कराइ रहेका थिए । वरपर फ्याउरो कराइ रहेको थियो । टाढा बाट कोही चिच्याइ रहेको अनि कोही रोइ रहेको आवाज आइ रहेको थियो । त्यती कै मा मन चिसो भयो । मलाई यस्तो लाग्यो, मेरी प्रिया कतै तिमी पनि मेरो यादमा यसरि नै रोइ रहेकी त छै नौ ?

घर फर्कदै थिए । झमझम पानी पर्दा पनि म डौडिन सकिन । आज पाइला हरु अघी सर्नै मानी रहेका छैनन । यस्तो लाग्यो, म जुन जिबन बाची रहेको छु त्यस्को कुनै अर्थ छैन (Which life I’m living, it has no meaning)

पानीले मलाई पूर्ण रुपमा भिजाएको थियो । लुगाहरु पानीले भिजाए पनि मन भने कसैको यादमा भिजिरहेको थियो । म मानसिक रुपमा बिक्षिप्त भइ छट्पटाइ रहेको थिए । नयाँ करिअर को सुरुवात सँगै १२, १३ घण्टा काममै ब्यस्त हुन थाले पनि जब काम सकिन्थ्यो अनि सधै एकान्त, एक्लोपन अनि सधै त्यही याद हरुले, त्यही तिम्रो मिठो बोलिको झन्कारले, त्यही मिठो पलहरुले पिछा गर्न कहिल्यै छोडेन   किनकी उनकै रगत बगिरहेको थियो मेरो नसा नसामा………………

उनी नै थिइन हृदयको खन्ड – खन्डमा………………………………

जब घर पुगे रात ढल्दै थियो । मन त्यसै जल्दै थियो । चकमन्न मेरो घरको बाताबरण त्यही सुन्यताले गिज्याइ रहेको थियो मलाई, मैन बत्ती हरु बली रहेका थिए । मैन बत्तीको तप्का सँगै आफ्नो जिबन तुलना गर्न मन लाग्यो । एक दिन मान्छेको जिबन पनि यसरी नै सकिएर जान्छ । जसरि मैन सकिए पछी बत्ती त्यसै निभ्छ । त्यसै बिबस छु म बाचेर पनि निभेको मैन बत्ती भएको छु ।

जिन्दगीको अन्तिम लक्ष्य यस्तो थियो । आफु लाई आमुल परिवर्तन गर्दै स्वस्थ्, शान्त भइ एकदिन पर मात्मा सँग मिल्ने, शान्ति भेट्टाउन मुस्किल छ । मनले चाहेका कुरा हरु पुरा भयो भने शान्ति हुन्छ भन्छन तर मनले चाहेको कुरा हरु पाउन लाई लाखौ संघर्षहरु गर्नु पर्छ । त्यसबेला हजारौ गल्ती हुन सक्छन । आज ति नै गल्ती हरु भएका छन जुन म भोग्दै छु ।

गुमाइ सकेको अतित लाई फर्काउन मिल्दैन यदी मिल्ने भए यस्तो लाग्छ । म नै संसारको सबै भन्दा सुखी मान्छे हुन्थे होला । तर परिस्थिति उल्टो भयो । उफ, गल्ती नै गल्ती ले ग्रस्त यो जिन्दगी आफै लाई कहाली लाग्छ । सम्झिदा पनि दिक्क लाग्छ ।

चिसो रातहरु थिए । तैपनी मनमा आगो दन्किदा गर्मी भइ रहेको थियो । निकै सफा र सुन्दर लाग्ने मेरो सुत्ने कोठा तिमी ले नै सजाइ दिएकी थियौ । सबै सु- सभ्यता र सुसज्जित बानी बेहोरा तिमी बाट सिकेको ठुलो पाठ हो । आज म जे छु त्यो सबै तिम्रै देन हो । सायद त्यसैको प्रतिबिम्बित गरिरहेको छ मेरो कोठा हरु अनि मेरो मुटुको धड्कन हरु…………

अचानक दराज बाट एउटा किताब खस्यो । म झसंग भए । नजिकै गए हेर्दा अटो ग्राफ कलेक्सन बुक रहे छ । त्यस्ले झनै बितेका पलहरुको स्मरण गराएर ल्यायो । पहिलो पानामा तिम्रो फोटो देखे तस्बिर पनि कस्तो अचम्म को त्यही बोली, त्यही याद दिलाउने खालको, एकै छिन टोलाउदा पनि तस्बिर बोलेको आभास हुन्थ्यो । सायद त्यहाँ एउटै कुरा को कमी थियो त्यो हो मनको

अर्को पाना पल्टाए त्यहाँ मेरो निकै तारिफ गरेर एउटा कबिता लेखिएको थियो । म सधै भन्थे, प्रिया मेरो धेरै प्रसंसा नगर म केहि पनि होईन अनि उनि भन्थिन प्रसंसा ले नै मान्छे लाई प्रगती को बाटोमा डोर्याउछ । सायद त्यसैको प्रतिफल होला म त्यही बाटोमा लम्कदै छु आज,

फेरी अर्को पाना पल्टाए त्यहाँ थिए असिम प्रेम प्रकट भएका फोटो हरु । ति फोटो सामु बर्णन गर्न लायक कुनै शब्द काफी थिएन । त्यो बेला हामी मुक्तिनाथ घुम्न गएका थियौ । गुराँसका फुल हरु

उपहार स्वरुप दिएकी थियौ । ति आज पनि सजिएर रहेका छन मेरो घरको भित्ताहरु मा जुन अवस्था मा छोडी गएकी थियौ । त्यही अबस्था मा छ । आज फुलहरु ओइलाई सक्यो तैपनी फेरी फुल्न सक्छ फक्र्न सक्छ तिम्रो सितल स्पर्श पायो भने तर बसना अझै बाकी छ र त्यो सुगन्ध हरु ले भन्दै छ फर्की आउ प्रिया ।

लगातार ब्यथ जिबनको बाबजुद आज न बिदाको दिन तर बहिर झमझम पानी परी रहेको थियो । मौसम चोसो थियो । बाटोमा मान्छे हरु छाता ओढी ओहर दोहर गरी रहेका थिए । झ्याल खोल्दा पानीको बछिटा भित्रै सम्म आइ पुगेको थियो । आकाश मा बादल एता उता गर्दै मडारी रहेको थियो । शहर दिउसै अध्यारो हुँदै थियो ।

पानी परेको मौसम प्रिया लाई निकै मन पर्थ्यो । यती सम्म कि पानी पर्दा घर बाट निस्की पानी मा भिज्न निकै मन पराउथिन । आफ्नो शरिर पानी मै असरल्ल छोडिदिन्थिन । ति पानी को थोपा-थोपा हरु ले उनको शरिर स्पर्श गरी रहेको हुन्थ्यो । उनि भने आनन्द को सागरमा हराउदै भन्थिन राज तिमी पनि आउन प्लिज

सधै साना तिना कुरा सुनाउन पनि फोन गरी ररहन्थिन । मेसेज पठाइ रहन्थिन  ।

अझै पनि याद आउछ हरेक पटक पानी पर्दा तिमी फोन गरेर भन्थ्यौ । आज कती रमाइलो मौसम छ, हामी कही भेटौन

भेट हुँदा अंगालोमा बेरिनु, घन्टौ सम्म एक अर्कालाई हेर्दै प्रेमको सागरमा चुर्लुम्म डुब्नु अनि छुटिदा टाढा टाढा सम्म पनि फर्की फर्की एक अर्का लाई हेरी रहनु हाम्रो दैनिकी थियो ।

हामी प्राय रोयल क्याफे मा भेट्थ्यौ कफी को चुस्की सँगै तिम्रो शरिर बाट निस्केको प्रत्यक पर्फुम को बसनाले मलाई रंगीन संसार मा पुर्याउथ्यौ । झनै मिलेको शारिरिक बनवट, उज्यालो मुहार अनि सुन्दर मुस्कान

उफ सम्झिदा पनि शरिर त्यसै रिचार्ज भएर आउछ ।

पोखरी, तलाउ र हरियाली हरु निकै मन पराउने उनि पार्कमा घुम्न निकै मन पराउथिन ।

हरेक भेटमा यस्तो लाग्थ्यो मिठा शब्दहरुले भरिएको प्रेम पत्र दिन पाइयोस, मनका अन्तरङ्ग भाबना हरु साट्दै न्यानो अङगालो मा लिन पाइयोस । प्रत्येक दिन गोदावोरी को रोज गार्डेन बाट गुलाबको फुल टिपेर दिन पाइयोस ।

आज म त्यही पार्कको नजिकै छु । त्यही तिम्रा प्रतिबिम्बित छाया हरु ले मन भरी घोची रहेका छन ।

एक दिन एउटा सनो नानी ले तिम्लाई फुल दिदा भनेकी थियौ नि wow so cute baby”  कतै दुइ च रा उडेको देख्दा, कतै राम्रो जोडी मिलेर हिडेको देख्दा अहिले मलाई यहाँ सायद तिमी जता ततै छौ कि जस्तो लाग्छ । तिमी चकलेट निकै मन पराउ थेयौ नि हौ प्रिया

गफै गफको क्रममा एक दिन मैले सोधे

प्रिया तिम्लाई कस्तो मान्छे मन पर्छ ।

उनले भनिन्- मलाई खुल्ला दिल भएको मान्छे निकै मन पर्छ । आमाले भन्नु हुन्थ्यो खुल्ला हृदय भा को मान्छेले धेरै माया गर्छ रे । जुन तिमी मलाई गरिराछौ ।

राज मलाई तिम्रो मिलनसार अनि मन खोलेर कुरा गर्ने बानी निकै मन पर्छ । सधै भरी यस्तै भइ राख है ।

राज : प्रिया तिमी मलाई कती आत्मिय सम्झन्छौ, कती माया गर्छौ अनि कती मन पराउछौ । यो मन पराइ लाई कहिल्यै नघटाउ है।

यसरि नै समय हरु बित्दै गयो । समयको रङ फेरिदै गयो। मान्छेको मन हरु परिवर्तन हुँदै गयो । रुख को हागा फेरिए, स्व रुप परिवर्तन भयो तर म र मेरो मन हिजो जस्तो थियो। तिमी प्रती आज पनि उस्तै छ। अझै पनि उहि ठाउमा छु जहाँ तिमी ले छोडेको थियौ।

नियती भनौं या भाग्य को खेल संसार पनि अचम्मकै छ। पलपल हास्नु पर्ने जिबन कसैको याद मा टड्पिएर रुनु पर्ने, जो मान्छे मन पर्दैन उसै सँग मिलेर बस्नु पर्ने, अनि  जस्लाई हृद य देखिनै  मन परायो उसै बाट टाढा हुनु पर्ने ।

तिमी भन्थ्यौ एक दुइ दिन त याद आए पनि त्यपछी त भुली हल्छौ नि मलाई

यी सडक यि गल्ली पार्क हरु हरियाली चौतारी हरु जिबितै छन तिम्रा याद दिलाउने । ति बिगत को स्मृती हरु मा नपुगे को त्यस्तो कुनै दिन याद छैन मलाई, त्यसो भए खै त मैले तिम्लाई भुलेको,

जुन कुरा जिन्दगी मा अर्थ हिन हुन्छ त्यस लाई सजिलै भुलिन्छ होईन र राज ? उनले यस्तो भनि रहदा मलाई निकै नमज्जा लाग्थ्यो ।उनलाई सम्झाउने कुनै शब्द भएन, म सँग त्यती बेला ।

तर आज तिम्रा सबै प्रश्न को जबाफ छन प्रिया म सँग

प्रिया थाहा छैन कस्को  भाग्यमा के लेखिएको छ।  तै पनि तिमी बाट टाढा रहदा बिशाल मरुभुमी मा एक्लै भौतारी रहेको जस्तो लाग्छ। कती नया बर्ष हरु आए, कती भ्यालेन्टाइन डे अर्थात् प्रेम दिवस हरु आए।  तर एक पल पनि मैले आनन्द को सास फेरेको छैन । तिमी जो हौ तिमी सँग जे छन, अनि तिम्रो त्यो साथ हरु सबै प्यारो लाग्छ  मलाई

छोटो जिबन मा लामो सम्झना अनि सधै दिर्घायुको शुभ कामाना तिमी लाई ,तिमी नभए पनि तिम्रै तस्बिर हेरेर पनि यो जुनए सजिलै काट्न सक्छु जस्तो लाग्छ अचेल, चाहेको कुरा सबै पाउनै पर्छ भन्ने पनि कहाँ छ र तर म

निस्वार्थ र स्वचछ हृदय देखी नै चा हन्छु तिमी लाई सधै भरी यसै गरी,

तिमी प्रती मेरो चाहना र प्रेम जब सम्म यो धर्ती मा मेरो अस्तित्व रही रहन्छ तब सम्म म कहिल्यै अस्ताउने छैन । बिलाउने छैन ।

तिमी साथ हुँदा त्यती छिटो बित्ने समय अचेल जिन्दगीले हरेक मोड – मोड मा ठक्कर दिदा लामो लागेको छ

तर प्रिया, तिमी आज जहाँ छौ त्यहाँ बिगत सम्झी मन धमिलो नपार है।

उपन्यास  ”रातो डायरी” (The Red Diary)                          # राजन थपलिया

( Part 1)

मानब बस्ती को साघुरो खोर बाट बाहिर निस्किदा आफै लाई पाए निलो आकाश मुनी र दौड्न थाले आगन पिढी हरुमा बगर-बगर डुल्दै पौडी खेल्दै कहिले तोरी बारिमा उफ्रीदै त कहिले कालीला सिरुको सुइरा हरु टिप्दै, जब मानब भएकोअस्तित्व बोध भयो तब हृदयमा प्रेमको ताज महल नै पाए । त्यही वरपर प्रेमको सौन्दर्य मगमगाइ रहेको थियो । तस्बिरहेर्दा पनि सँगै भएको अस्तित्व बोध गराउथ्यो । जिन्दगीमा त्यही शब्द प्राण बायुमा भरिएको थियो । र एक्कासीकराउन पुगे…..सायद त्यो आवाज हरुले भन्दै थियो…..तिमी मात्र तिमी ’’

कुनै बेला म अस्पतालको सैयामा छट्पटाइ रहेको थिए । शरिरले ओ नेगेटिभ ब्लड मागिरहेको थियो डाक्टरले ओनेगेटिभ ब्लड ग्रुप भएको कोही छ भन्दा एक ब्युटिफूल नर्सले मेरो पनि सेम ब्लड ग्रुप हो भन्दै तिमी ले नै रगत दिइमलाई बचाएको थियौ । त्यस पछी मेरो शरिरमा तिम्रो रगत बग्न थाल्यो। नसा-नसा हरुमा, म यती आभारी भए किबर्णन गर्ने कुनै शब्द भएन । मेरो सुन्य-सुन्य जिबन धन्य-धन्य भएको छ। अचानक खाली मनमा रङ्ग भरी दिदा यस्तोलाग्यो प्रेमको ताज महल नै खडा गरी दियौ । त्यही सौन्दर्यता मगमगाइ रहेको मेरो जिबन वरिपरी तिमी यादमा आउछौघरी-घरी। तिमी आफैमा सम्पन्न मान्छे, सम्पन्नता भित्र सुन्दरता अनि सुन्दरता भित्र को त्यो महानता देखेर तिमी सामुउपस्थित भए गुलाब को फूल लिएर………..

त्यस्तो बिचार मिल्ने माया गर्ने मान्छे पहिला कहिले भेटेको थिइन । कहिले काही म भन्ने गर्थे..…प्रिया किन हाम्रो भेटभगवानले यति ढिलो गराएको होला है? र उनि भन्थिन भाग्यमा जे लेखेको छ त्यही नै भोग्नु पर्छ, राज म ढिलो भन्दिन,हाम्रो उमेर पनि त कती नै भएको छ र ?

हामी ले एक अर्का लाई कहिले “आइ लब यु’’ भन्ने शब्द नै प्रयोग गरेनौ किनकी त्यो शब्द झुटो हुन सक्थ्यो तर त्यो शब्दभन्दा धेरै अत्मिय थियो हाम्रो सम्बन्ध

यसरि नै तीन बर्ष बिती सकेछ। त्यस अबधिमा कयौ बर्षात हरु एउतै छाता मुनी काटेयौ , जिन्दगी का हरेक पल हरुसाटेयौ, यती सम्म मायामा डुबेयौ कि खुशीको आसु छचल्किएर बर्षात भइरहदा अनायासै कहिले अपरिचित बटुवा लाईझै ढुङा मुडा बर्षायौ त कहिले सितल छहारी नै सम्झी यो छातीमा निदायौ ।

यस्तो लग्थ्यो जिबनमा असल साथी बनाउन सक्यो भने जिबन सार्थक हुन्छ भन्थे त्यसैको खोज हौ तिमी, यो निस्चलमनमा फुलेको रेड रोज हौ तिमी

उनि पनि मेरो नम्र बोली र मायालु ब्यबहारले रोमियोको जुलियट जस्तै भइ सकेकी थिइन सयाद आत्मिय माया गर्नेहरुलाई नै थाहा होला।

एकदिन क्याफे मा अचानक मेरो हात समात्दै प्रश्न गरिन

राज, यो संसारमा तिमी लाई सबै भन्दा सुन्दर लाग्ने चिज के हो ?

मैले भने, प्रिया मलाई संसारमा सबै भन्दा सुन्दर तिमी लाग्छ । तिमी सँग अरु केहि कुरा तुलना हुनै सक्दैन डियर्

तर किन? उनले प्रश्न गरिन

किनकी जहाँ तिमी हुनछौ त्यही म आफु पनि जिउदो छु है भन्ने आभास हुन्छ। हो प्रिया, तिमी ले नै मलाई त्यो दिनबचाएको थियौ । तिमी बिना मेरो संसार आफैमा निरिह छ। अचानक यदी तिम्लाई गुमाउनु पर्‍यो भने म कसरी बाच्छुहोला ?

प्रियाले मेरो कपाल सुम्सुम्याउदै भनिन “त्यस्तो कुरानी गर्छन त ? जिन्दगी कस्को हातमा हुन्छ राज । “यदी दैब लेमलाई लुटेर लाग्यो भने पनि झझल्कोमा आइ हावा बनी सताइ रहन्छु, तिम्रै वरिपरी छाया बनी पच्छाइ रहन्छु“

हात बाट छुटेको चङ्गा झै शहरको ब्यस्त जिबनमा समय उड्दै थियो मौसम परिवर्तन सगै रुखका हागा हरुमा पालुवा पलाउदै थियो ।

त्यती बेला तिम्ले भनेको शब्द-शब्द ले पोलिरहन्छ अचेल मलाई

तिम्ले भनेकी थियौ, अब तिम्रो पि.एच. डि. पनि सकियो म निकै खुशी छु “ I’m So Proud Of You  sweetheart”

अब भबिश्यको बारेमा पनि केहि सोच, सदा भन्दा आज अलि गम्भिर हुँदै भनिन। उनले म तिमी लाई गुमाउन चाहन्न,राज । केहि उतर दिन सकिन मैले, उनि नै बोली रहिन के सोचेको छौ मेरो बारेमा भनन प्लिज, तिमी त मेरो हृद्यकोमान्छे, यो जन्ममा भुल्न त के एक-पल पनि नसम्झेको त्यस्तो कुनै दिन छैन। मलाई बुझ्ने कोसिस गर प्लिज्” उनकोअन्तिम बाक्य यही नै थियो ।

अर्को दिन मन त्यसै भारी भइ रहेको थियो । अचानक प्रिया लाई फोन गरे, अझै मेरो विवाह गर्ने उमेर भएको छैन। मराम्रो करिअर बनाउन चाहन्छु। यो देशको प्रतिष्ठित मान्छे हुन चाहन्छु । घर परिवार बाट पनि दबाद थियो । देशमाइज्जतदार ब्यक्ती भई बाउ आमाको सपना पुरा गर्ने, तिम्रो अघी त्यो करिअर केहि होईन प्रिया तैपनी थाहा छैन मलाईकस्तो बन्धन ले बाधेको छ। म तिमी लाई अहिले नै स्विकार्न असमर्थ छु। I’m so sorry Priya, try to understand me. त्यस अघी यसरी उनको मुड अफ भएको मलाई कहिले थाहा थिएन । जे भने पनि कहिले नरिसाउने आहा ! कस्तो राम्रो मान्छे थिइन उनि

अन्तिम भेटमा सेतो रुमाल ले बेरिएको रातो डायरी दिएकी थिइन । उनले तर आसु बाहेक अरु केहि दिन सकिन मैले,

सेतो रुमाल को बिचमा लेखिएको थियो ”मुटु भरीको माया तिमी लाई“

त्यही डायरीमा उनै प्रती समर्पित हजारौ कबिता लेखे शब्द-शब्द स्पर्स गर्दै सपनीमा कयौ पटक भेटे

अचेल हरेक पल प्रश्न गर्छु। आफै लाई करिअर र प्रेम लाई सँगै लगेको भए कती सुन्दर हुन्थ्यो मेरो संसार

साच्चै जिबन्-जिबन जस्तो हुन्थ्यो। तर धिक्कार छ मलाई, जस्ले मलाई जिबन दियो उसै लाई मैले रुवाए,

समय ढल्दै गयो, डायरीको पाना हरु च्यातिएर गए, रुमाल पनि हरायो तर उनको याद भने कहिले हराएन

यदी हामी एक अर्कामा रुपान्तरण हुन सकेको भए छाती लाई क्षितिज बनाएर सन्ध्यामा दुबै लाई समेट्न सक्थ्यौ । हृदयमा खुशीको लहर उठाएर सगरमाथा लाई निहुराउन सक्थ्यौ । तर पल-पल लोड सेडिङ हुँदा जिन्दगीमा अध्यारो छाहीरह्यो। सोचेको पनि थिइन कि जिन्दगी को बाटो हरु एक्लै हिंड्नु पर्छ भनेर ।

आज तिमी कहाँ छौ, म कहाँ, भेटु कसरी समुन्द्रको सुष्म छाल हरुमा सम्झनाको बिशाल छाती हरुमा…..

साझा पख जब शहर झिलिमिली हुन्छ । अनि त्यो सुनसन हरुले तिम्रै याद बोकेर आउछ। अनि यतै कतै पो छौ कि भन्ने आभास गराउछ ।

सिरिसिरी हावा चल्दै थियो । केश फरफराउदै थियो अचानक एउटा आवाज गुन्जियो कानमा, राज तिम्लाई कस्तो छ ? आफ्नो ख्याल राख है । तप्प आसु झर्यो उनकै सम्झनामा त्यसै मुटु भरिएर आयो। अनि तिमी भन्थ्यौ नि प्रिया “टाढा भए नि सधै भरी झझल्कोमा आइ हावा बनी सताइ रहन्छु, ‘’तिम्रै वरिपरी छाया बनी पछ्याइ रहन्छु ’’

Cont………….